S:t Olavsleden

In 1030 kwam koning Olav Haraldsson na enkele jaren ballingschap met zijn manschappen ter hoogte van het huidige Sundsvall de rivier Selångersån opvaren om bij Selånger voet aan wal te zetten. Vandaar trok hij naar het westen met als doel Noorwegen tot het Christendom te bekeren en de troon weer op te eisen.

De reis eindigde in Stiklestad waar Olav sneuvelde op het slagveld op 29 juli 1030. Hij is uiteindelijk in Trondheim (N) begraven. 

Geruchten gingen over wonderen bij de steen waar hij stierf, en mensen begonnen daarheen te reizen om te genezen van ziektes.
Zo ontstond de pelgrimstocht. Al vanaf de Middeleeuwen was Selånger het startpunt voor pelgrimages naar Trondheim in Noorwegen. S:t Olavsleden, het St. Olavspad, is 580 km lang van de Botnische Golf naar de Atlantische Oceaan. Het is de meest noordelijke pelgrimstocht ter wereld.

En daarvan lopen wij vandaag ruim twee etappes. Van Sundvall tot Selånger, waar Olav aan land ging, en verder door naar Matfors.

Het eerste half uur is nodig om Sundsvall uit te komen. Daarbij volgen wij de rivier Selångersån. Een deel van het pad loopt onder hoogspanningsleidingen; benieuwd of wij daar energie van krijgen. De rivier komt uit in het meer Selångersfjärden. Ter hoogte van de kyrkoruin (kerkruïne) bij het meer zou Olav aan wal zijn gekomen. Er is daar een speciaal S:t Olavsleden-centrum. Beurtelings zitten twee jonge mensen vier weken, elke dag pelgrims en wandelaars te fourageren, hun pelgrimspas af te stempelen en de gedetailleerde routekaart te verkopen. We nemen een koffie met een versnapering.

De route vervolgt over de weg. Links houden dus. De omgeving is hier glooiend en weids, met akkers en grasweides, maar ook altijd bomen. Na Knävland buigen we van de weg af. Een regenbui trekt over en we schuilen bij een verlaten schuur. We lopen door buurtschappen met slechts enkele boerderijen of woningen. Bij Gisselasen is een stempelpost bij een woning. In een zelfgemaakte brievenbus zit een stempel en een gastenboek met pen. De eigenaren van de woning, Tommy & Sigrid Nordvall verzoeken vriendelijk iets in het boek te schrijven. Als tegenprestatie hebben ze een picknicktafel in de schaduw gezet met een jerrycan water, waar elke wandelaar van mag tappen. Erg vriendelijk.

We gaan de bossen in. Het enige wat we dan horen zijn vogels en onze voetstappen. Soms is het bos zo dicht dat de zon er nauwelijks doorheen komt. Dan is het meer ‘open’. Een mooie route.

We verlaten het bos en lopen het laatste deel weer over de weg. Weer zijn de poncho en regenjas nodig om een bui te trotseren. Het duurt gelukkig maar kort. Pal voor Matfors buigt de route af naar de 'pelgrimsbron', bovenop een berg. Maar waar we ook kijken, nergens een bron. Terug maar weer.

In Matfors zoeken we de bushalte die we gisteren bij het station nagevraagd hebben. Als lijn 141 aankomt blijkt dat we aan de verkeerde kant van de weg staan. We moeten de bus de andere richting op hebben, de halte daarvan is 500 meter verderop. De buschauffeur is zo vriendelijk ons daarheen te brengen. Zeven minuten laten zitten we met zere voeten en uitgeput in de juiste bus, terug richting Sundsvall.

We hebben ruim 25 km van het S:t Olavsleden erop zitten. Nog 555 km te gaan…

Na een verkwikkende douche trakteert Jolanda op een welverdiend diner bij het italiaanse ‘Restaurang Basta!’ In het voormalige turistbyrå. Als ik in het Italiaans aanspreek blijkt de eigenaar een Turk. De Pasta Vitello met pomodori en burrata en als dolce tiramisu zijn evenwel verrukkelijk.