Cala Dragunara

Een breed stenig, groot-kiezel pad leidt tot Torre del Bolo aan de baai Porto Conte.
De toren is gebouwd in 1591 en maakt onderdeel uit van een keten aan torens aan de westkust om te waarschuwen als Arabische Piraten naderden. Door signalen aan de volgende torens door te geven, kon men uiteindelijk Alghero op de hoogte brengen van het gevaar en de hoeveelheid bewapening dat men in stelling moest brengen voor de verdediging.

Het uitzicht over de baai is prachtig. Er varen enkele bootjes. Vier suppers peddelen zich langs de rotskust. We komen slechts enkele wandelaars tegen.

We gaan voor caffè naar Cala Dragunara ristobeach. Een kleine uitspanning aan een prachtig kneuterig zandstrandje, het enige zandstrand dat we tot nu hebben gezien. Zeven tafeltjes met parasol. Met een verfrissend windje op deze zonovergoten dag een prima plek om uit te rusten. 

Ondanks de werkdag zijn een dertigtal badgasten op het strand of in zee.
Altijd leuk om gade te slaan:

Oma wordt ingesmeerd, krijgt een zonnebril op en wordt in een lage strandstoel met de voeten in het water gezet.
Als ze haar straks maar niet vergeten...

Twee kanovaarders komen aan gepeddeld en maken aanstalte aan te meren. Dapper, als tig paar ogen toekijken hoe je je uit een kano werkt
Zij mag eerst. Ze wil de peddel onder het elastiek wurmen dat zigzaggend over de kano is gespannen. Dan attendeert Hij dat ze de peddel niet moet vastmaken aan de zijde dat zij uit wil stappen. Hij neemt haar peddel over en grijpt de kano vast om Haar de gelegenheid te geven uit te stappen. Zij brengt haar rechterbeen overboord en tast naar vaste bodem. Die blijkt dieper dan ze dacht en haar been verdwijnt tot aan haar kruis in het water met als gevolg dat ze haar evenwicht verliest, haar lichaam rechts naar achteren in het water valt, waardoor haar linkerbeen -nog in de kano- het vaartuig met de voorzijde enigszins omhoog tilt. Hij trekt de kano naar voren waardoor haar linkerbeen van de kano wordt verlost. Zij waadt zich vervolgens aan strand.
Hij is nogal fors gebouw en heeft beide handen nodig om zijn rechterknie naar zich toe te trekken om die uit de kano te krijgen. De knie komt zo abrupt vrij dat zijn lichaam linksom schiet en de kano water maakt. Gelukkig niet ver genoeg om kopje onder te gaan.
Over het vastmaken van de kano ter voorkoming dat ie weg drijft, wordt uitgebreid gedebatteerd. Uiteindelijk zoeken ze een tafel voor een versnapering.

Een snorkelaar heeft een inktvis gevangen. Als meerdere badgasten 'de vangst' bewonderen spuit het zwarte vloeistof. De snorkelaar laat het zeedier weer netjes vrij.

De vier suppers die we eerder langs de kust zagen komen aangepeddeld. Onder leiding van de istruttrice sup bereikt men kundig de wal.

Een jong stel staat tot hun middel in het water, constant speurend of één van de zeven tafeltjes vrij komt. Zodra het tafeltje achter ons beschikbaar komt spurt hij het water uit en deponeert het onderweg mee gegriste badgoed snel op een stoel en neemt plaats op een ander. Zij keek juist naar de andere kant en toen zij zich weer omdraaide was ze hem kwijt. Het duurde enkele minuten voordat zij hem in de gaten krijgt.

Na de caffè en panini rijden we naar Inghirios om te rusten bij het zwembad.
Terwijl Jolanda baantjes trekt, sluiten mijn ogen zich snel.

Begin van de avond maken we een wandeling bij Lago di Baratz, het grootste zoetwatermeer op Sardegna. Tussen de bomen, lekker koel.
Ook hier weer een verrassend beest onderweg.
We zijn zo langzamerhand benieuwd wanneer we ijsberen tegen komen...
Het doel is tijdens de wandeling te picknicken, maar nergens is een geschikte plek om even te zitten. Dus eten we maar op het parkeerterrein bij de auto.