Vildriket

We gaan naar Vildriket, het wildpark in Järvsö, zo’n dertig kilometer noordwest van Arbrå. Rinus heeft een flinke verkoudheid opgelopen en kan helaas niet mee.

In Vildriket worden dieren gehouden die in Zweden in het wild voorkomen. Zoals de wolf, lynx, rendier, eland, veelvraat, poolvos, diverse soorten uilen, enzovoort. Ze verblijven in hun natuurlijke omgeving, met veel leefruimte, maar dan wel achter hekken of gaas. Via een drie kilometer pad van vlonders lopen bezoekers langs de dieren.

Het eerste verblijf is die van de wolf. Al snel zien we enkele wolven, waarvan een met vier welpen. Prachtig, en (nog) zo onschuldig. Dan naar het elandverblijf. Daar zijn twee jonge ålg -elanden vlakbij de loopvlonder te zien. De volwassen exemplaren kunnen we helaas niet spotten, tussen de bomen en begroeiing.

Een ander bijzonder beest is de myskoxe -muskusos. Waarvan de mannetje 2 – 2,5 meter lang en 1 – 1,5 meter hoog zijn. De kop met gekromde laaghangende hoorns is heel specifiek. Na lang speuren zien wij twee ossen in het hoge gras liggen. De bewegende oren verraden hun locatie, waarbj de rest opgaat in de omgeving. Het lukt slechts om een deel van de kop goed in beeld te krijgen.

Op een derde van het traject is een uitspanning. Picknicktafels buiten en een houten hut (Skogskojan) met vuur waarop worstjes worden geroosterd. We nemen in de hut plaats met een kop koffie. Chris bekijkt het roosteren een tijdje aan en besluit ook vier worstjes met broodjes te kopen om te roosteren. Gelukkig weet Marjatta als voormalig padvinder precies hoe je dat moet, en corrigeert de enthousiaste Chris: “niet te veel houtblokken op het vuur, …”.

Het smaakt heerlijk en is een erg gezellige onderbreking van de wandeling door het dierenpark.

Uilen blijven altijd fotogeniek. We zien in sommige uil-verblijven de dode kuikens en ratten liggen. Waarschijnlijk gaat de betreffende uil pas op jacht als het donker is. Ze besluiten nu om de veren goed te schikken. Je moet straks netje aan tafel verschijnen, toch?

Het park dient mede als opvang voor dieren. Zoals de kungsörn -gouden adelaar. Die wordt verzorgd totdat die weer in het wild kan worden losgelaten. De beren, die vroeger op het park gehouden werden, blijken te zijn verhuisd naar een park dat meer leefruimte voor ze heeft. Wat dat betreft staat het dierwelzijn voorop.

Ook leuk zijn de kleine ‘kabouter-boomhuisjes’ die geregeld in het park zijn te zien.

Het prachtig aangelegde park is een schitterende kennismaking met vildmarken -de wildernis van Zweden. Ik hoop sommige dieren in het wild -zonder hekken- tegen te komen, anderen juist weer niet. 

Bij terugkomst blijkt Rinus gelukkig wat opgeknapt te zijn.

Marjatta tovert wederom een heerlijke maaltijd op tafel met onder andere een zalmschotel met groene asperges en radijs uit de oven.

Tijdens de nazit worden diverse wereldproblemen besproken; maar helaas niet opgelost. Komt het vraagstuk “is eigenwijs een familietrek” aan de orde. Blijkt schilderes Ans Markus een gezamenlijke connectie. En verliezen we ons in het spel Skip-Bo.