Tivedens nationalpark

Voor heel zuid- en midden-Zweden is regen voorspeld. Daarom hebben we gisteren onderweg hierheen in Örebro een tussenstop gemaakt om wandelstokken te kopen. De onze zijn we vergeten mee te nemen. En als we in de bossen willen wandelen met glibberige boomwortels en vochtige rotsen is het handig extra steun te hebben.

Want ondanks de lichte regen gaan we wandelen in Tivedens nationalpark. We lopen eerst de 'Vitsandsrundan', de route die geduid wordt met boomlinten met zwarte merktekens en acht stippen. Dat is met 0,9 km het kortste pad, waar een half uur voor staat. Dan kunnen we uitproberen of het qua gladheid te doen is.

Het is prachtig door het majestueuze woud. Hoge bomen, dichte begroeiing op de grond en met mossen bedekte rotsen. Sommige rotsen zijn huizenhoog. Bijzonder hoe die ooit in een ijstijd hierheen zijn vervoerd. Het is windstil, het enige wat je hoort zijn je eigen voetstappen, de regendruppels op je jas en de vogels. De stilte, de gigantische natuur om je heen maakt het magisch in het bos.

Het oranje pad loopt gelijk op met onze zwarte, tot aan de 'Vitsands-Grottorna', een enorme stapel rotsblokken die willekeurig op elkaar lijken te liggen. Veel spelonken, doorgangen en holen als gevolg. Daar splitsen de routes.

We focussen ons op de eigen voetstappen en dat we met de stokken voldoende steun hebben. Maar bovenal genieten we van de omgeving. Regen of niet het is prachtig. We staan ook geregeld stil om de omgeving en de rust in ons op te nemen. We hebben dan ook geen idee hoe lang we over de zwarte route hebben gedaan.

Qua gladheid is het goed te doen als we maar blijven opletten hoe we de voeten plaatsen en de stokken goed gebruiken. Daarom besluiten we ook de 'Tärnekullerundan', de oranje met drie stippen, te lopen. Daar staat voor de 1,3 km 1 uur voor.  Zoals gezegd, tot aan de rotsformatie 'Vitsands-Grottorna' is de route gelijk aan zwart. Dan blijkt dat oranje dwars dóór de rotsen omhoog loopt. Klimmen en klauteren. Dat is met het natte mos bedekte steenmassa teveel van goede. Eén keer uitglijden kan vervelende gevolgen hebben. Daar zien we vanaf.

We besluiten zwart te volgen tot het punt dat die de 'Junker Jägererundan' kruist, om die vervolgens te lopen. De boomlinten daarvan hebben witte tekens en zeven stippen. Het eerste deel van ‘wit’ is een breed pad tussen de bomen door tot aan de 'Junker Jägeres Sten'. Een naar schatting twaalf meter hoge puntige rots. De route vervolgt door smalle bospaden en uiteindelijk over rotsen heen. De rotsen zijn ruw en hebben daardoor goed grip ondanks de miezerregen. Linker wordt het als het met mos is bedekt. Blijven opletten dus. Eén keer gaat het fout en glijdt mijn rechtervoet weg bovenop een rots; mijn been zwaait tot aan mijn middel. Gelukkig heb ik mijn gewicht ook verdeeld over de stokken en ga ik niet onderuit.

Het is werkelijk magisch in het grote bos. De vogels hebben het ook erg naar de zin; deze vrolijke flierefluiters zingen dat het een lieve lust is. Er zit niet één flutfluiter bij, allemaal uit volle borst.  

De witte route kent enkele vervaarlijke afdalingen en stijgingen. Gladde boomwortels zijn lastige obstakels om te nemen. Maar met beleid en geduld lukt het. Uiteindelijk komen we weer bij het beginpunt aan het meer 'Stora Trehörningen'. Daar staan ook grillplatser, enkele picknicktafels met vuurplaatsen, compleet met bijl en zaag om houtblokken te maken.

We hebben circa twee uur en drie kwartier gewandeld. Prachtig.

In de Lanthandel-Krog dorpswinkel-kroeg in Sannerud, een kleine gemeenschap van Tived, enkele kilometers voor ons resort, gaan we binnen voor een koffie met cake en pizza. Het is een echte dorpswinkel met de meest noodzakelijke kruidenierswaren. Vreemd genoeg wel uitgebreid vleeswaren, wat allemaal vers gesneden wordt.

Over eten gesproken: Quinty verrast wederom met heerlijk Zweedse gerechten. Het voorgerecht is västerbottensostkaka, kaastaartje ingelegd met rode ui, crème frêche, kaviaar en dille. Het hoofdgerecht is zalmforel gevangen in de Vättern. En als dessert een Zweedse wafel met vanille ijs, slagroom en bergbraamjam.

In de schemering rijden we de route die Lucas heeft geduid, waar elanden worden gezien. We rijden zachtjes over de paden door het bos, af en toe langs een meertje. We zien twee grote  reigerachtige vogels in een veld maar kunnen niet onderscheiden wat ze zijn. Daarna twee konijnen en een ree.

Dan… plots… een twintigtal meter in het bos, maar duidelijk zichtbaar… twee meter hoog, bruin en gewei…

Als we nog eens goed kijken: een rots met takken. Het silhouet is sprekend die van een eland.

We zien nog twee reeën in een weiland. En een paar koeien.

Voor het donker zijn we weer in de stuga. Het was een prachtige dag.