Amalfikust

Een weekje Amalfi. Met als hoogtepunt het huwelijk van onze (kado-) dochter zaterdag de 13e. We kijken er naar uit.

Op tijd vertrekken we naar Schiphol. Eén van de koffers is zwaarder dan de 15 kg die we online ingecheckt hadden. Dan maar vroeg op de luchthaven om speling te hebben voor eventueel 'gedoe'.

In de bus van 'P3 langparkeren' naar de vertrekhal biedt een stel van circa 30 jaar ons hun stoel aan. Tja... zo oud zien we er kennelijk uit. Met een beleefd bedankje slaan we het vriendelijke aanbod af. Op haar rugtas zijn stickers genaaid van diverse landen:  Deutschland, Tsjechië, IJsland, Costa Rica, Thailand, Sri Lanka,..."Een respectabel aantal landen" zeg ik tegen haar, wijzend op de tas.
"Oh, dit is nog maar het begin, er moeten er nog veel meer bij"  reageert ze. "Dat is een mooie ambitie, en welke komt er nu bij?" "Italië, we reizen naar Palermo, Sicilië". "Goede keus, ga er van genieten."

Bij de 'zelfafgifte' van de koffers, plak ik het bagagelabel enigszins verkreukeld aan het handvat van de koffer. Daardoor wordt de koffer niet geaccepteerd. Het gewicht van 17,3 kg blijkt geen probleem. De bemenste balie helpt ons verder.

Op de luchthaven ontmoeten we Renate. Samen met Jolanda is zij getuige van Debby bij de bruiloft van zaterdag aanstaande. Erg leuk haar weer te zien. Onder het genot van een kop koffie praten we gezellig bij. .

Vlak voor we het Transavia vliegtuig instappen vraagt een luchthavenmedewerker achter ons ruimte om te passeren. Hij blijkt begeleider van een NL elftalspeler die van Litouwen door reist naar zijn tegenwoordige werkgever AC Napoli. De voetballer blijkt allervriendelijkst en in voor een praatje.

Met een half uur vertraging landen we in Napels. Op de luchthaven spreken we ook Jaco. Een zeer belangrijke bruiloftsgast. Leuk hem weer te ontmoeten.

Via de Alibus naar het centraal station. Daar is het één grote mierenhoop, een gekrioel van mensen, met een kakafonie aan geluid. Met de automaat van Trenitalia kopen we 2 tickets naar Salerno.

Na 1,5 uur arriveren we in Salerno. Nog geen kwartiertje lopen over de prachtige, autovrije Corso Vittorio Emanuele, en we bereiken B&B Home to Salerno. Een prachtige, moderne accommodatie in een oude, statige palazzo. Kamer Matteo. Aan de voorzijde een klein balkon aan de Corso Vittorio Emanuele, aan de achterzijde een klein balkon aan het sfeervolle Piazza Gioia Flavio.

Daar nemen we een aperol spritz en eten heerlijke Italiaanse gerechten.
Het voelt als thuiskomen.

Op 5 minuten wandelen is de lungamare, de boulevard aan de Middellandse zee. Ook hier weer volop mensen, die flaneren bij een heerlijke temperatuur.

Moe en voldaan zoeken we ons bed op.