il Matromonio

De bruid en haar moeder starten de dag met een verfrissende duik in zee. Bikkels.
Onderweg terug nemen we brood en yoghurt mee voor het ontbijt.
Het gegons van de traghetti zwelt aan. De toeristen nemen de plaats langzaam over.
Wij zijn met andere dingen bezig.

Terwijl het bruidspaar de eerste voorbereidingen treft, houden wij Vincent bezig. Hij vindt het prachtig kadootjes in te pakken en aan de "jarige"  oma te geven. Eerst de autootjes, toen oma's telefoon en tenslotte één voor één, de voorraad jam cupjes, zolang het maar in het keukenpapier als kadopapier past.

Waar exact en hoe getrouwd gaat worden vandaag is bij slechts weinigen bekend.
Alleen dat de bruiloftsgasten om 14.00 uur moeten verzamelen bij de opstapplaats waar tenders de gasten oppikken om naar een boot te brengen.

De tender vaart twee keer heen en weer om het gezelschap naar een schip, de partyboot, te brengen. Het had wat voeten in de aarde want de schipper was niet duidelijk naar Dalila, 'onze' Italiaanse au-pair, Uiteindelijk vaarden we rond 15.00 af.

Het bruidspaar is niet aan boord. Die gaan op eigen gelegenheid.
En hoe!

Met een snelle Italiaanse Riva voeren ze naar ons toe. Een spectaculaire 'entree'. Dit is de eerste keer dat de andere gasten het bruidspaar zagen. Kort varen beide boten in elkaars nabijheid. Dan schiet de Riva ons voorbij.

We varen zuidwaarts langs de prachtige Amalfikust. Aan boord worden we voorzien van hapjes en drankjes. Terwijl muziek door de boxen klinkt. De gasten genieten van de zon, het uitzicht en de leuke gesprekken.
Nog steeds niet wetende waarheen.

Het blijkt Amalfi te zijn.
De tender die ons hier aan wal brengt is een kleine rubberboot. Een kleine rubberboot en golfslag betekent natte billen voor diverse gasten, waaronder Jolanda.
Gelukkig droogt het snel.

De bruidegom komt naar ons toe. De bruid is al naar de locatie.
Als ook de tweede shift bruiloftsgasten aan wal is, lopen we in de warmte naar Anantara Convento di Amalfi een 13e eeuws oud klooster. Tegenwoordig hotel.
Een flinke klim en een te kleine, te warme lift later komen we in de oorspronkelijke kloostergang waar de ceremonie plaats vindt. Een zangeres en gitarist onthalen ons met passende muziek. Een sfeervolle ambiance.

Aan een zijde van de kloostergang is een doorkijk naar zee. Aan de andere kant is de kerk. Vanuit de kerk loop ik gearmd met de bruid naar het gezelschap. Als kadovader mag ik Debby begeleiden naar Werner. Dat voelt heel bijzonder en is een grote eer.
Een geweldig moment!
Vincent loopt ons vooruit en strooit witte bloemblaadjes.

Jaco is de buitengewoon ambtenaar burgerlijke stand die de plechtigheid voltrekt. Hij heeft een prachtig verhaal en creëert een ontspannen sfeer.
Tussendoor houden Julia, dochter van Werner, en Jolanda een speech. Persoonlijke en mooie en verhalen. Jolanda roept halverwege haar speech Vincent bij zich. Ze geeft hem een kadootje, die hij later aan het bruidspaar overhandigt. Het is een tegeltje met een gedicht van Toon Hermans.

Na het ja-woord brengt Vincent de ringen. Als getuigen zijn Renate en Jolanda namens Debby, en Julia en Gert Jan, beste vriend, namens Werner.

Het is een prachtig, sfeervol, schitterend gebeuren. Eigenlijk komen woorden tekort.
Twee mooie mensen met hun meest dierbaren.

Er valt nog veel te vertellen. Over de grot waar we tijdens de terugvaart langs voeren, Over de drone piloot die zijn drone kwijtraakt, Over het heerlijke diner bij Hotel Poseidon, Over mijn korte speech, de prachtige verhalen van Renate en de ontboezemingen van Gert Jan. Over de grote bruiloftstaart die als dolce. Over de kleine dolci hapjes. Maar dat wordt voor nu teveel.

Als de het gezelschap na middernacht verder gaat feesten in een Club, haken Jolanda en ik af en zoeken we de villa op.

Het was een schitterende en onvergetelijke dag.