Afscheid van Salerno

Het voorspelde onweer van gisteren is beperkt gebleven tot een uur in de afgelopen nacht. Alleszins meegevallen dus.
Als we opstaan schijnt de zon volop.

Na het ontbijt checken we uit bij Raffaele. De koffers kunnen we later ophalen.
Eerst gaan we richting haven om tickets te kopen voor de traghetto vanmiddag naar Positano.
Aan het begin van de pier is een pescatore (visser) bezig zijn boot klaar te maken voor de volgende vaart. De netten worden gerangschikt en de borstel gaat over de boot. Verderop staat een gepensioneerde 'capitane di traghetto' alles goedkeurend gade te slaan.

Als we weer teruglopen komen twee mid-dertigers ons tegemoet. De een loopt door, de ander schiet mij aan. Of ik de weg weet naar.... en hij wijst naar z'n telefoon.
Waar is zijn metgezel gebleven? Ik kijk om en zie die nonchalant tegen de leuning van de pier hangen, vijf meter van mij vandaan. Meteen bekruipt mij het gevoel: 'dit klopt niet''. Hoezo mij de weg vragen? Zie ik met mijn blauwe ogen en bleke huid er uit als een Italiaan?
'Non sono italiano', non lo so' (ik ben geen italiaan, ik weet het niet) zeg ik en loop meteen door.
Het blijft opletten.

We nemen cafè bij Moreno in Via Antonio Mazza, een gezellig straatje waar een typisch italiaanse georganiseerde chaos heerst. Waar planten aan de vele balkons hangen, waar leidingen buitenom aan de muur lopen, waar afvalzakken en karton op straat liggen om opgehaald te worden, waar Vespa's af en aan rijden, en iedereen vindt dat hij/zij voorrang heeft, waar een nonna voorbij schuifelt met een plastic zakje boodschappen. Zo'n straatje. Waar we buiten op een stoel de cafè nuttigen en we de benen in moet trekken om een Fiat 500 te kunnen laten passeren. Waar de caffè's af en aan bezocht worden en een gezellig italiaans geklets uit klinkt, en vooral ook te zien is omdat Italianen net zoveel met de handen praten als met de mond. Waar muziek schalt uit diverse gelegenheden.
Zo'n straatje.
Heerlijk.

We bezoeken de Chiesa San Giorgio met prachtige fresco's op het plafond.
Daarna  het Museo Diocesano. Dat heeft kerkkunst door eeuwen heen: kleine plaquettes met bijbelse afbeeldingen, beschilderde houtpanelen, schilderijen, marmeren afbeeldingen, beelden, enzovoort.

We lunchen bij dezelfde gelegenheid waar we gisteravond aten: Il Tegamino (de pan). Heerlijk in een soort prieeltje, met een verkwikkend briesje vanaf de zee.
We nemen de tonijnsalade en beschouwen het italiaanse leven om ons heen.

We dwalen door de stegen van centro storico. In sommige daarvan zijn op de muren teksten van Napolitaanse gedichten en liederen geschilderd. Veel Salernitanen zingen ze spontaan in het voorbij gaan. In Vicolo S. Maria de Domno zijn muurschilderingen van de plaatsen aan de Amalfikust.
Het is heerlijk deze authentieke wijk te beleven.

Het is bekend dat italianen verkeeesregels en -borden meer als een suggestie zien dan strikt na te moeten leven. Bij sommige verkeersborden ben ik overtuigd dat zelfs italiaanse mannen die ALTIJD naleven, gezien de sanctie.

We gaan naar de afvaart van de traghetti en sluiten achteraan in de rij voor Positano. Gelukkig hebben we vanmorgen de tickets al gekocht. Bij de kaartcontrole worden we evenwel geweigerd. We hebben niet voor de twee grote koffers betaald. Nee, Lullo... dat werd vanmorgen ook niet gevraagd en het staat ook nergens.
We zijn niet de enigen.
Snel naar de ticketoffice en € 6 voor twee koffers bijbetaald. Het zal wel kloppen, 'maar het blijven italianen' schiet door m'n hoofd. Ik heb geen zin (en tijd) om stennis te maken.

Als we de Golf van Salerno uitvaren ga ik naar het toilet om te plassen. Een hele uitdaging op een flink deinend schip. Maar het lukt alles droog te houden.
Het is weer genieten langs de kust.
Bij Amalfi maken we een tussenstop. Daarna weer fullspeed verder.
De aankomst in Positano is prachtig. Het dorp is tegen de steile bergwand gebouwd. Veel boten en bootjes en het krioelt van de mensen bij de aan- en afvaartplek.

Bij het eerste terras nemen we een crodino, wachtende op de boot uit Capri met Debby, Werner, Vincent en de au-pair Dalila.
Die arriveren drie kwartier later. Een fijn weerzien.
Debby had de luggage-service geregeld, en dat is maar goed ook want Positano bestaat alleen maar uit trappen, trappen en nog eens trappen. Hier is niemand voor een krantenwijk te porren volgens mij.

De woning voor de komende dagen is fenomenaal. Vanaf het terras is een prachtig uitzicht over Positano en de zee.